η διεξαγωγή του κοινωνικού πολέμου την εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

ΑΣ κάνουμε ένα νοητικό πείραμα –  δεν χρειάζονται πολλά εργαλεία και υλικά, φαντασία μόνο και τόλμη. Τα έχουμε.

Τις τρεις πρώτες εργάσιμες μέρες του Μαΐου του 2034 θα γίνει παγκόσμια απεργία, στην οποία θα συμμετέχει  η συντριπτική πλειονότητα του παγκόσμιου πληθυσμού, απεργία που συντονίστηκε από την διεθνή ομάδα LIFE OR DEAD εργαζομένων, καλλιτεχνών, λογοτεχνών, στοχαστών και πολιτικών μέσω των  μέσων κοινωνικής δικτύωσης, με αίτημα να κλείσει η παγκόσμια πολεμική και διαστημική βιομηχανία ώστε να σταματήσει η καταστροφή του κοινωνικού πλούτου που διαπράττουν αυτές οι δύο βιομηχανίες και  ο κοινωνικός πλούτος να διοχετευτεί στην επίλυση των πολλών και οξυμμένων παγκόσμιων προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε.  Στην ανακοίνωση για την κήρυξη της προειδοποιητικής  παγκόσμιας απεργίας η ομάδα LIFE OR DEAD τονίζει ότι το κλείσιμο αυτών των δύο βιομηχανιών θα επιφέρει και το κλείσιμο κι άλλων πολλών που σχετίζονται άμεσα με αυτές, κατά συνέπεια θα μειωθεί η παγκόσμια παραγωγή, άρα και η κατανάλωση πρώτων υλών και ενέργειας, με ευεργετικά αποτελέσματα για την κλιματική κρίση, θα αυξηθεί η ανεργία, άρα θα μειωθεί ο χρόνος εργασίας –  θα δημιουργηθούν δηλαδή οι προϋποθέσεις για την επίλυση των παγκόσμιων κοινωνικών προβλημάτων: κοινωνικός πλούτος και ελεύθερος χρόνος, αυτά μας λείπουν –  γνώση και διάθεση έχουμε. 

ΑΥΤΟ είναι το νοητικό πείραμα. Τώρα μπορείτε να γελάσετε. Κι εγώ μαζί σας. Διότι το νοητικό αυτό πείραμα είναι μια πρόταση για την διεξαγωγή του κοινωνικού πολέμου στην εποχή μας κι αυτό που προτείνεις δεν πρόκειται να γίνει στον αιώνα τον άπαντα, ξεπερνάει και την πιο τολμηρή φαντασία.  Για να γελάσετε ακόμα περισσότερο, θα το συνεχίσω το νοητικό πείραμα και θα σας διαβεβαιώσω ότι εκείνες τις τρεις πρώτες εργάσιμες μέρες του Μαΐου του 2034 δεν πήγε κανένας και καμία στη δουλειά –  η τριήμερη παγκόσμια γενική απεργία είχε απρόσμενη επιτυχία. Συγκλήθηκε αμέσως συνάντηση των πλουσιότερων και ισχυρότερων κρατών του πλανήτη για να εξετάσουν το απανπάντεχο αυτό γεγονός που τους κατέπληξε και τους ανησύχησε τα μάλα. Η ομάδα LIFE OR DEAD πρότεινε, και η πρότασή της υπερψηφίστηκε, η απουσία από την εργασία των τριών πρώτων εργάσιμων ημερών να γίνεται κάθε μήνα και μετά από ένα χρόνο το τριήμερο αυτό να γίνει εβδομάδα. “Θα περάσουμε στη πράξη και θα μείωσουμε τον χρόνο εργασίας μόνοι μας, δεν είμαστε ζητιάνοι, είμαστε οι δημιουργοί αυτού του κόσμου. Αν πολλά από τα παγκόσμια κοινωνικά προβλήματα δημιουργήθηκαν χωρίς να το θέλουμε, όπως η κλιματική κρίση, τώρα είμαστε σε θέση να κατανοήσουμε τι κάναμε και να επανορθώσουμε, να εξαλείψουμε την καταστροφή της φύσης και των κοινωνιών”. Η πρακτική αυτή της απουσίας από την εργασία επειδή είναι παγκόσμια ονομάστηκε OMNIPRESENT ABSENCE (ΠΑΝΤΑΧΟΥ ΑΠΟΥΣΙΑ).

Continue reading →

Τεχνητή Νοημοσύνη: το προτελευταίο στάδιο της γένεσης του θεού

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

ΘΕΛΟΥΜΕ να γίνουμε Θεοί; Θέλουμε –  ίσως λίγοι και λίγες να μην θέλουν, δεν πειράζει, κανένας δεν είναι τέλειος. Μπορούμε όμως; Όχι, δεν μπορούμε, λογικά σκεπτόμενοι. Διότι ο Θεός είναι ένας, άρα μόνο ένας άνθρωπος μπορεί να γίνει Θεός, και μόνο τότε θα πεθάνει ο Θεός. Μέχρι τότε θα υπάρχει και θα τον λατρεύουμε, θα θέλουμε δηλαδή να γίνουμε Θεοί. Είναι δυνατόν όμως 8, 3 δισεκατομμύρια άνθρωποι να γίνουν Θεοί; Είναι αντίφαση εν τοις όροις, δεν γίνεται. Μπορούμε όμως να γίνουμε θεοί! Ποια είναι η διαφορά μεταξύ των αρχαιοελληνικών θεών και του ιουδαϊκού Θεού; Ποιος είναι πιο ισχυρός, ο Θεός ή οι θεοί;

ΟΙ θεοί είναι άνθρωποι, αθάνατοι άνθρωποι: τρώνε, πίνουν, τραγουδάνε και γλεντάνε, γαμάνε, πολεμούν, τραυματίζονται και πονάνε, οργίζονται και βρίζουν, απειλούν, δέρνουν τις γυναίκες τους και γελούν με πειράγματα σε βάρος του ΑΜΕΑ θεού Ηφαίστου. Ο Θεός δεν είναι άνθρωπος, αν και πολλές φορές συμπεριφέρεται ως άνθρωπος και οργίζεται, εξοντώνει τους ανθρώπους, τους εκδικείται, τους τιιμωρεί, καίει πόλεις και τους κατοίκους των. Οι θεοί δεν μπορούν να μην τρώνε και να μην πίνουν, να μην νυστάζουν και να μην κοιμούνται – ο  Θεός ούτε πίνει ούτε τρώει ούτε ροχαλίζει ούτε μαμάει. Οι θεοί δεν μπορούν να εξαλείψουν τα όρια που βάζει η φύση, δεν έχουν καταργήσει κάθε σχέση με τη φύση, όπως κάνει ο Θεός. Αυτός είναι ο λόγος που, λογικά σκεπτόμενοι, μπορούμε να γίνουμε θεοί αλλά όχι Θεοί. Μόνο ένας μπορεί να πάψει να είναι άνθρωπος και να γίνει Θεός.

Continue reading →

τα δυτικά κράτη περιμένουν αναζωπύρωση του κοινωνικού πολέμου και προετοιμάζονται

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Η μελέτη της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής ιστορίας του δυτικού πολιτισμού, από το 700 π. Χ. μέχρι σήμερα, μας παρωθεί να υποστηρίξουμε ότι κατά τη διάρκεια των μεταβατικών εποχών, των εποχών αποδιοργάνωσης, απορρύθμισης, αποσύνθεσης και, κατά συνέπεια,  μετασχηματισμού του τρόπου παραγωγής, της κοινωνικής δομής, της πολιτικής συγκρότησης, αναζωπυρώνεται ο κοινωνικός πόλεμος.  Ο οποίος υπνώττει, βρίσκεται σε κατάσταση αδράνειας, σιγοκαίει και καταλαγιάζει σε εποχές αποτελεσματικής επιβολής της κυριαρχίας της πλούσιας και ισχυρής άρχουσας τάξης –  δουλοκτήτες, φεουδάρχες, καπιταλιστές. Δύο είναι οι μέθοδοι της επιβολής και διαιώνισης, αναπαραγωγής της κυριαρχίας, δηλαδή, κατ΄αρχάς,  της αρπαγής ενός μεγάλου μέρους του συλλογικά παραγόμενου υλικού κοινωνικού πλούτου από μια μειονότητα που λίγες φορές ξεπέρασε το 5%: η ανηλεής βία και οι παραχωρήσεις (περισσότερος κοινωνικός πλούτος στους υποτελείς παραγωγής, συμμετοχή στη διανομή της πολεμικής λείας, ελευθερίες και δικαιώματα), με τον συνδυασμό τους να μη είναι σπάνιος. Αν συγκρίνουμε τη Σπάρτη και τη Ρώμη με την Αθήνα της κλασικής εποχής και την  φεουδαρχική μεσαιωνική Γαλλία θα δούμε σαφείς διαφορές. Με αυτόν τον συνδυασμό ανηλεούς βίας και παραχωρήσεων αναπαράγεται και η καπιταλιστική κυριαρχία –  φασισμός και ναζισμός από τη μία, κοινοβουλευτική δημοκρατία και κράτος δικαίου και πρόνοιας από την άλλη.

Continue reading →

Αφροδίτη (μυθιστόρημα σε συνέχειες)

«Έλα!»

Αυτό έλεγε μόνο. Εάν έπαιρνε βράδυ, με ήθελε το πρωί για καφέ. Από Βύρωνα να πας Κηφισιά είναι μεγάλη μανούρα. Λεωφορείο μέχρι τον Ευαγγελισμό, μετρό μέχρι Μοναστηράκι, άλλη μισή ώρα, και, μέχρι Κηφισιά κι ένα τεταρτάκι περπάτημα. Πας κι έρχεσαι και γυρίζεις πτώμα, λες κι έχεις χτυπήσει οχτάωρο οικοδομή, μπετά. Καταπονούνται μάτια, αφτιά, μύτη και πνεύμονες, καταπονείται ο εγκέφαλος κι όλο το νευρικό σύστημα, δεν μπορείς να πάρεις τα πόδια σου από την κούραση χωρίς να έχεις κάνει τίποτα! Τίποτα! Καλά λέγανε κάποτε, γέμισε η Κόλαση, τώρα στέλνουν και στην Αθήνα.  Εάν έπαιρνε πρωί, θα πήγαινα για τσίπουρο, μεσημεράκι. Δεν έπινε, μαζί μου μόνο κατέβαζε μερικά σφηνάκια –  μερικά! Μόλις άνοιγε για τα καλά ο νεροχύτης μας, σταματούσαμε μόνο όταν το τσίπουρο άρχιζε να τρέχει από τα αυτιά μας.  Ήξερε πόσο πολύ μ’ αρέσει να πίνω τσίπουρο με γυναίκα, πεθαίνω,  και ήθελε να με βλέπει χαρούμενο, χαιρόταν που χαιρόμουνα. Χαιρόταν που χαιρόμουνα, ναι, συμβαίνει κι αυτό καμιά φορά. Τέτοιο πλάσμα ήταν η Αφροδίτη. Για να το πω πιο απλά: η Αφροδίτη δεν ήταν σκατόψυχη. Ήξερε ότι κι εγώ χαίρομαι όταν χαίρεται ο άλλος κι αυτός ήταν ένας από τους λόγους, τους πολλούς, που ήμουν ο μοναδικός της φίλος, ο μόνος άνθρωπος που έμπαινε στο σπίτι της.  Κανένας άλλος, καμία άλλη. Εάν έπαιρνε μεσημέρι, πήγαινα βράδυ κι έφευγα πρωί, αφού όλη τη νύχτα μου ρούφαγε όλο το σπέρμα που είχε αποθηκεύσει το κορμί μου και όσο παραγόταν εκείνες τις ώρες. Και παράγει πολύ το άτιμο! Πάρα πολύ! Την πρώτη φορά, πριν πολλά χρόνια, όταν ήμουν νέος, είχε εκστασιαστεί. «Νεροπότηρο γεμίζεις!», είπε μόλις κατάπιε το περιεχόμενο και σχολίασε χαμογελώντας: «Θα πάθω δυσπεψία, είναι βαρύ».

Έλεγε «Έλα!» και το έκλεινε αμέσως. Κι έπρεπε να τη πάρω εγώ στο καπάκι για να της πω ότι δεν είμαι Αθήνα αλλά το κατάλαβαινε από το τηλεφώνημα, πέταγε ένα περιποιημένο «γαμιέσαι» και το έκλεινε. Και λέω περιποιημένο γιατί το έλεγε με τόση αγάπη! Θα μου πεις, όταν κατηγοράμε τον άλλον, αγάπη ζητάμε αλλά δεν το ξέρουμε, ούτε ο ένας ούτε η άλλη. Κι όσο πιο συχνά το κάνουμε, τόσο πιο πολλή αγάπη μας λείπει και ζητάμε. Δεν κατηγορώ αυτούς που κατηγορούν, τους ζητιάνους της αγάπης, τους κατανοώ.  Τι θέλει ο άνθρωπος, ρε Αφροδίτη; της έλεγα. Φαΐ, νερό κι αγάπη, αναγνώριση, να ακούσει μια καλή κουβέντα αλλά οι άνθρωποι, ρε Αφροδίτη, μια καλή κουβέντα δεν μπορούν να πουν. Θα γίνεις ανώτερός τους, άμα την πουν. Άμα σε προσβάλουν και σε ταπεινώσουν, θα γίνεις κατώτερός τους και τότε νιώθουν καλά. Ή ψάχνουν να βρουν κάποιον που να είναι σε χειρότερη κατάσταση από αυτούς. Με αυτόν θα κάνει παρέα.

Και τώρα, τώρα δεν θα ξανακούσω αυτό το «Έλα!» Είμαι όμως πολύ τυχερός γιατί τη μέρα που δολοφονήθηκε ήμουν στο Βερολίνο. Μόνο εγώ έμπαινα στο σπίτι της και, καταλαβαίνετε, εάν ήμουνα Αθήνα οι μπάτσοι θα με ξέσχιζαν, έως ότου βρισκόταν οι

Continue reading →

ζούμε το τέλος του δυτικού πολιτισμού

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

ΣΠΕΥΔΩ ευθύς αμέσως να άρω τη μομφή που θα εκφραστεί ότι λέω μεγάλα λόγια: ένας πολιτισμός τελειώνει, θα δούμε τι σημαίνει αυτό, όταν βρίσκεται σε αδιέξοδο και, κατά συνέπεια,  όταν αντιμετωπίζει ένα ζωτικής σημασίας δίλημμα που αναπόφευκτα προκύπτει από το αδιέξοδο. Το αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται ο δυτικός πολιτισμός είναι η πλήρης, ολοσχερής αδυναμία να αντιμετωπίσει, να επιλύσει τα πολλά και οξυμμένα κοινωνικά, με την ευρεία έννοια,  προβλήματα που έχουν προκύψει εδώ και διακόσια πενήντα (250) χρόνια – από τις πρώτες μέρες του βιομηχανικού καπιταλσμού (1770) μέχρι σήμερα. Μπορεί να επιλύσει το μεγα-πρόβλημα της αποδιοργάνωσης του κλίματος; Δεν μπορεί. Και όχι μόνο δεν μπορεί αλλά δεν πρέπει να επιλυθεί. Ένα από αυτά που πρέπει να γίνουν για να μετριαστεί, όχι να επιλυθεί, το πρόβλημα, να περιοριστούν οι συνέπειες, είναι να μειώσουμε δραστικά τις μεταφορές και τις μετακινήσεις ώστε να περιορίσουμε δραστικά την κατανάλωση των ορυκτών καυσίμων. Αυτό είναι αδύνατο: κάθε χρόνο αυξάνουμε την κατανάλωση των ορυκτών καυσίμων διότι αυξάνονται οι μεταφορές και οι μετακινήσεις. Κατά συνέπεια, πάμε από το κακό στο χειρότερο. Το δίλημμα είναι σαφές: εάν επιλύσουμε τα προβλήματα, ο δυτικός πολιτισμός και ο καπιταλισμός θα αντιμετωπίσει υπαρξιακά προβλήματα, θα μετασχηματιστούν, θα πάψουν να είναι αυτό που είναι –  αυτό όμως είναι ανεπιθύμητο: τα πολλά και οξυμμένα προβλήματα δεν πρέπει να επιλυθούν. . . Εάν δεν επιλυθούν, οδεύουμε ολοταχώς προς τον όλεθρο. Τι θα κάνουμε, θα τα επιλύσουμε τα προβλήματα ή όχι; 

Continue reading →

Θεός: η απόλυτη αδυναμία της απόλυτης ισχύος

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

ΤΟ 1300 μ. Χ. είναι η χρονολογία που τέμνει την ιστορία του δυτικού πολιτισμού σε δύο εποχές-  την εποχή της διατύπωσης επιθυμιών αύξησης της ισχύος (700 π. Χ. – 1300 μ. Χ.)  και την εποχή της γένεσης του θεού (1300 μ. Χ. και εξής). Τι έγινε το 1300 μ. Χ.; Κατασκευάστηκαν τα πρώτα πυροβόλα όπλα, άρχισε δηλαδή η εκπλήρωση των επιθυμιών αύξησης της ισχύος που διατυπώθηκαν κυρίως στην Ιλιάδα, στο σπουδαιότερο, στο ιδρυτικό κείμενο του  δυτικού πολιτισμού.  Μετά μια διαδικασία συνεχούς αύξησης της καταστρεπτικότητας και φονικότητας των βλημάτων φτάσαμε στο σημείο με ένα  μόνο βλήμα να μπορούμε να ισοπεδώσουμε μια μεγαλούπολη και να εξοντώσουμε τους περισσότερους κατοίκους της. Η ατομική βόμβα συνοψίζει τον ορθό λόγο και την δυτική επιστήμη: με λίγα μέσα να κάνεις πολλά σε λίγα δευτερόλεπτα. Το ισχυρότατο πυρηνικό όπλο δεν είναι το απόλυτο όπλο: ένα όπλο που το έχουν πολλοί δεν είναι απόλυτο όπλο. Το απόλυτο όπλο είναι ένα και το έχει μόνο ένας. Ποιο θα ήταν το ένα  απόλυτο όπλο που θα το είχε μόνο ένας; Θα ήταν ένα βλήμα με το οποίο θα μπορούσαμε να καταστρέψουμε ολον τον πλανήτη και να εξοντώσουμε κάθε μορφή ζωής –  αυτό θα ήταν το απόλυτο βλήμα. Μπορούμε να το κατασκευάσουμε; Όχι, δεν μπορούμε. Γιατί; Γιατί το απόλυτο είναι ανέφικτο, είναι απλά μια επιθυμία, μια διεστραμμένη επιθυμία ενός αδύναμου, ανίσχυρου συνόλου ανθρώπων. Ανίσχυρου, ανήμπορου δηλαδή να επιβιώσει, να καλύψει τις βασικές του ανάγκες, να εκπληρώσει τις επιθυμίες του.

ΔΕν μπορούμε λοιπόν να κατασκευάσουμε το απόλυτο όπλο, ένα όπλο δηλαδή που να είναι υπεράνω φυσικών νόμων και περιορισμών, ορίων. Τι είναι το απόλυτο; Γιατί απόλυτο(ς) μπορεί να είναι μόνο ένα(ς); Εμείς μπορούμε να γίνουμε θεοί ή Θεοί; Ποια είναι η διαφορά μεταξύ των αρχαιοελληνικών θεών της Ιλιάδας και εβραϊκού Θεού της Παλαιάς Διαθήκης; Τη γνωρίζουμε πολύ καλά:  οι αρχαιοελληνικοί θεοί είναι άνθρωποι, λίγο ψηλότεροι και ρωμαλεότεροι που τρώνε, πίνουν, νυστάζουν, πληγώνονται στη μάχη, ερωτεύονται, γαμάνε, οργίζονται, γελάνε και άλλα πολλά κάνουν –  είναι άνθρωποι αθάνατοι που ζουν μακριά και ψηλά, στον ουρανό, είναι Ουρανίωνες. Ο Θεός της Παλαιάς Διαθήκης δεν φαίνεται να κάνει τίποτα από όλα αυτά, φανταζόμαστε να μην κάνει –  αν και τον φανταζόμαστε με ανθρώπινη μορφή, μιας και έχει στόμα και μιλάει, κεφάλι, πόδια, περπατάει, οργίζεται και ρίχνει εμπρηστικές βόμβες στα Σόδομα και τα Γόμορα. Αν αναρωτηθούμε τώρα ποιος είναι πιο ισχυρός, οι θεοί ή ο Θεός, δεν θα δυσκολευτούμε να απαντήσουμε: ο Θεός. Γιατί;

Continue reading →

Πηνελόπη (θεατρικός μονόλογος)

 

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα!

Δημοσιεύω ένα μέρος από τον μονόλογο Πηνελόπη:

Η Πηνελόπη αντιλαμβάνεται ότι ο Οδυσσέας θα σκοτώσει τους μνηστήρες, φίλους και εραστές, τον καλεί σε δείπνο και τον δηλητηριάζει. Πάνω από τον Οδυσσέα που σφαδάζει, η Πηνελόπη “μου” τα χώνει στον ηρωισμό – και σε όλες τις εκφάνσεις του.
Αν ανεβεί, θα ανεβεί με τον όρο ότι εγώ θα παίξω τον Οδυσσέα. Ξέρω πολύ καλά τι θα πει ηρωισμός, τι θα πει πόνος. Το στοματάκι μου δεν θα το ανοίξω. Εκτός κι αν κάνα βράδυ έχω κέφια και αυτοσχεδιάσω και μου ξεφύγει κάνα ” να σου γαμήσω το μουνί που σε πέταγε” προς την Πηνελόπη.
Διευκρινίζω, για να μην παρεξηγηθούμε, ότι τα πιο α κ ρ α ί α που θα διαβάσετε, τα μετέφερα πιστά από την Ιλιάδα και την Οδύσσεια.-

 

                                                    Πηνελόπη

 

Η αυλαία κλειστή. Ακούγεται γυνακεία φωνή. 

Μόλις σε είδα να έρχεσαι απο μακριά, κουρελής και ζητιάνος, ταλαίπωρος και κουρασμένος, είπα μέσα μου, αυτός είναι. Όσο πανούργος και να είσαι, το περπάτημά σου και τη κίνηση των χεριών σου δεν θα μπορούσες ποτέ να τα κρύψεις –  ποτέ! Κι όταν με πλησίασες, δεν είχα πια την παραμικρή αμφιβολία. Είδα τα μάτια σου, το βλέμμα σου, ένιωσα την ύπαρξή σου, την ψυχή σου, την παρουσία σου. Αν νομίζεις ότι είσαι μεγαλύτερη πουτάνα από μένα, κάνεις πολύ μεγάλο λάθος.

Ακούγεται θόρυβος αντικειμένων που πέφτουν. Ακούγονται βήματα άντρα που τρεκλίζει κι ένας υπόκωφος, απροσδιόριστος θόρυβος.

Ανοίγει η αυλαία. Τραπέζι με δυο καρέκλες. Ένας  άντρας σφαδάζει στο πάτωμα κρατώντας την κοιλιά του. Η γυναίκα σηκώνεται από την καρέκλα και πλησιάζει τον άντρα. Στέκεται από πάνω του και τον βλέπει να σφαδάζει.

 

ΠΗΝΕΛΟΠΗ

 

Θυμάσαι μια μέρα που ρώτησες την ετοιμοθάνατη  γιαγιά σου, γιαγιά, πώς είναι να πεθαίνεις; Θυμάσαι τι σου είπε; Δε θυμάσαι –  που να θυμάσαι! Θα σου θυμίσω εγώ τα λόγια της . Πώς είναι όταν πεινάς και θέλεις να φας ένα κομμάτι γλυκό ψωμί; Πώς είναι όταν διψάς και θες να πιεις ένα ποτήρι  δροσερό νερό; Πώς είναι όταν νυστάζεις και θέλεις να κοιμηθείς γλυκά γλυκά και να ξεκουραστείς; Έτσι θέλω κι εγώ τώρα τον θάνατο. Τα θυμήθηκες;  Θυμάσαι πώς πέθανε η θεία σου, η αδερφή της γιαγιάς σου; Μόλις είχαμε παντρευτεί. Μας κάλεσε στα γενέθλιά της, θυμάσαι; Ενενήντα τέσσερα. Κουβαλούσε  από το βουνό ξερόκλαδα για τον φούρνο, ξεχορτάριαζε τον κήπο, έλεγε παραμύθια στα παιδιά, με τα χαμόγελο στα χείλη από το πρωί μέχρι το βράδυ, τη θυμάσαι; Θυμάσαι που καθόμουν δίπλα της; Θυμάσαι πόσο με αγαπούσε; Θυγατέρες και γιοι, γαμπροί και νύφες, εγγόνια και δισέγγονα, φωνές και γέλια, χαμός!  Θυμάσαι πόσο ευτυχισμένη και χαρούμενη ήταν εκείνη τη βραδιά; Θυμάσαι που έγειρε το κεφάλι της στον ώμο μου κι έμεινε εκεί. Με το χαμόγελο στα χείλη!  Θυμάσαι τι σου έλεγε, όταν σ΄ άκουγε να λες, εγώ δεν θα πεθάνω! Επειδή πέθαναν οι άλλοι, τι σημαίνει,  ότι θα πεθάνω κι εγώ; Κι όταν το πήρες απόφαση ότι κι εσύ θα πεθάνεις, δεν πιστεύαμε στ΄

Continue reading →

ήθελε ή δεν ήθελε η Πηνελόπη να επιστρέψει ο Οδυσσέας;

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

ΣΤΟ ερώτημα αυτό μπορούμε να απαντήσουμε μόνο εάν διαβάσουμε προσεκτικά και μελετήσουμε την Οδύσσεια –  δεν εννοώ κάποια μετάφραση. Και μάλιστα με τη βοήθεια ερμηνευτικών υπομνημάτων (υπάρχει ένα τρίτομο εξαιρετικό από τους/τις  καλύτερους /καλύτερες  γνώστες  του οδυσσειακού κειμένου, από τις εκδόσεις Παπαδήμα), αυτοτελών μελετών και άρθρων ή συλλογών άρθρων. Εάν το κάνουμε αυτό, εργασία που θέλει πολύ χρόνο, δεκαετίες, θα βρεθούμε στην πολύ αμήχανη θέση, δυσάρεστη θα έλεγα, να πρέπει να αποφασίσουμε εάν η Πηνελόπη ήθελε ή  δεν ήθελε να επιστρέψει ο Οδυσσέας. Κι αυτό διότι το κείμενο υπαγορεύει και τις δύο απαντήσεις; Ποιο είναι το κριτήριο με το οποίο θα αποφασίσετε; Η ερμηνεία της περίπλοκης συμπεριφοράς της Πηνελόπης. Η ερμηνεία αυτή αφορά δύο σημεία.

ΠΡΩΤΟ, η συμπεριφορά της κατά τη διάρκεια της απουσίας και η στάση της απέναντι στους μνηστήρες. Από τη μια διαβάζουμε ότι η Πηνελόπη κλαίει και οδύρεται που δεν έχει επιστρέψει ο Οδυσσέας, ότι τον περιμένει (λόγου χάριν, α 340-3) αλλά είναι και πεπεισμένη ότι έχει πεθάνει και από την άλλη ότι βρίσκεται σε δίλημμα και δεν ξέρει τι να κάνει –  να παντρευτεί κάποιον από τους μνηστήρες ή όχι; Η συμπεριφορά της και η στάση της είναι αμφιθυμική: και τον περιμένει και θεωρεί ότι είναι νεκρός, και θέλει και δεν θέλει να παντρευτεί. Το λέει καθαρά ο Τηλέμαχος (π 73-75). Τελικά αποφασίζει να παντρευτεί ενώ ο Οδυσσέας είναι ήδη εκεί! Το δεύτερο σημείο έχει πολλές πτυχές : τον έχει αναγνωρίσει από την πρώτη στιγμή που τον είδε ή όχι; Πώς να εξηγήσουμε την ψυχρή και απόμακρη συμπεριφορά της από τη στιγμή που τον αναγνώρισε; Αποφάσισε να παντρευτεί ενώ τον είχε αναγνωρίσει;

Continue reading →

για τους αναρχικούς που παίρνουν κρατικές επιχορηγήσεις ή είναι κρατικοί υπάλληλοι

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

ΕΙΧΑ προαναγγείλει το σημερινό θέμα σε κάποιον αναρχικό, γνωστό, δεν χρειάζεται να αναφέρω το όνομά του, δεν με ενδιαφέρουν τα πρόσωπα, και μου έκανε τις εξής υποδείξεις:

Ελπίζω να συμπεριλάβεις όλους τους δημόσιους υπαλλήλους που πληρώνονται από το κράτος, όχι μόνο τους καλλιτέχνες που παίρνουν πενταροδεκάρες. Επίσης να προτείνεις αναλυτικά τρόπους επιβίωσης των καλλιτεχνών, μην είναι μόνο σκέτη καταγγελία, να έχει και πρακτικές προτάσεις. Γράψε επίσης στην εισαγωγή αναλυτικά την δική σου οικονομική κατάσταση, αν και θεωρώ αυτονόητο πως το άρθρο σου θα πρέπει να συμπεριλάβει φορολογική ενημερότητα, τραπεζικούς λογαριασμούς και αναλυτική επαγγελματική σταδιοδρομία, ασφαλιστικές εισφορές, αριθμό ενσήμων και πιθανή κληρονομική περιουσία έτσι ώστε η κριτική σου να είναι καθαρή από κάθε είδους πιθανές αμφιβολίες.

ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΕΣΤΕ, φίλες και φίλοι, ότι ο αναρχικός που τα έγραψε αυτά δεν γνωρίζει ότι υπάρχουν άποροι και ανασφάλιστοι,  χωρίς τραπεζικούς λογαριασμούς, επαγγελματική σταδιοδρομια, ασφαλιστικές εισφορές, ένσημα, χωρίς κληρονομική περουσία. Εάν το γνωρίζει, σκέφτηκε ότι εγώ δεν ανήκω σε αυτή την κατηγορία και πρέπει να αναφέρω αναλυτικά την οικονομική μου κατάσταση! Με τη σειρά μας , εμείς δεν γνωρίζουμε πώς ζουν πολλοί αναρχικοί και αριστεροί –  ιδιωτικοί ή δημόσιοι υπάλληλοι δεν είναι! Είναι επιχειρηματίες, έχουν εισοδήματα από ακίνητα, παίρνουν κρατικές επιχορηγήσεις; Πλήρης άγνοια! Γιατί δεν μας το λένε; Γιατί το κρύβουν; Γιατί εμείς λέμε ότι ζούμε από αυτό κι από αυτό, έχουμε αυτό κι αυτό. Και σπίτι έχουμε και αυτοκίνητο έχουμε κι σπίτι στην παραλία του χωριού έχουμε και ταξιδάκι στο εξωτερικό μια φορά το χρόνο πάμε. Ντρέπονται; Ντρέπονται οι αναρχικοί γι’ αυτό που κάνουν, γι΄αυτό που είναι; Θέλουν να μας δώσουν μια διαφορετική εικόνα από την πραγματική; Παίζουν ένα ρόλο στο θέατρο της ζωής, όπως όλοι και όλες μας άλλωστε, αν και λίγοι και λίγες το συνειδητοποιούν; Continue reading →

από την Αριστερά της κοινωνίας της εργασίας στην Αριστερά της κοινωνίας της αεργίας

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

ΤΑ χρόνια που ζούμε, και οι επόμενες δυο τρεις δεκαετίες, μέχρι το 2050, πάνω κάτω, είναι μια εποχή μετάβασης από την κοινωνία της εργασίας στην κοινωνία της αεργίας. Καθώς όμως οι διανοητικές, ψυχικές, πολιτισμικές και πολιτικές αλλαγές έπονται των υλικών, οικονομικών και κοινωνικών,  η Αριστερά δεν μπορεί παρά να παραμένει κολλημένη στο παρελθόν, να βλέπει το μέλλον υπό το πρίσμα του παρελθόντος και του παρόντος, να ακολουθεί ασθμαίνοντας και παρακολουθώντας αμήχανη και αφοπλισμένη ιδεολογικά και θεωρητικά τις εξελίξεις. Αυτή είναι με λίγα λόγια η γνώμη μου για το παρόν και το μέλλον της Αριστεράς. Τι εννοώ με αυτόν τον όρο θα το εκθέσω στη συνέχεια. Κρατείστε μόνο αυτό προς στιγμήν: δεν μπορεί να μην υπάρχει Αριστερά –  η κυριαρχική σχέση, η διαταγή και η εκτέλεση (η Δεξιά), δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την συνεργασιακή σχέση, την πρόταση, τη συζήτησή της και την συλλογική εκτέλεσή της (η Αριστερά).

Continue reading →