ατομική βόμβα: καταστροφή μέσω αυτοκαταστροφής (απλό βλήμα, εκρηκτικό βλήμα και κοινωνικός πλούτος, άυλος και υλικός)

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

ΗΜΟΥΝΑ έφηβος όταν διάβασα για τη ρίψη της ατομικής βόμβας από τον αμερικάνικο στρατό που κατέστρεψε μια μεγάλη πόλη, τη Χιροσίμα, εξαφάνισε 140.000 ανθρώπους, τραυμάτισε πολλούς, και άλλοι πολλοί πέθαιναν από καρκίνο μέχρι και πριν λίγα χρόνια, και μετά από τρεις μέρες  ήρθε η σειρά του Ναγκασάκι και των κατοίκων του. Συγκλονίστηκα, ακόμα δεν  έχω συνέλθει. Απόρησα και αναρωτήθηκα: με ένα βλήμα κατάστρεψαν μια ολόκληρη μεγάλη πόλη!!! Με ένα βλήμα!  Πόσο μεγάλο και ανυπέρβλητο επίτευγμα είναι αυτό το βλήμα! Ποιος άνθρωπος σοφός, ποια κοινωνία, ποιος πολιτισμός το επεθύμησε αυτό το βλήμα,  το σκέφτηκε, το κατασκεύασε και το χρησιμοποίησε, το ποίησε χρήσιμο;  Η ανυπέρβλητη ισχύς του έχει κάποια σχέση με τον Θεό και τον ορθό λόγο; Θα την κατασκευάζαμε εάν δεν είχαμε επινοήσει τον Θεό και τον ορθό λόγο; Τα ερωτήματα αυτά έφεραν κι άλλα και άρχισα να μελετώ το βλήμα,το απλό, την έκρηξη  και τα εκρηκτικά βλήματα, τα πυροβόλα όπλα, μετεξέλιξη των οποίων είναι η ατομική βόμβα. Νέα ερωτήματα όμως ήρθαν στο προσκήνιο όταν έμαθα, στα σαράντα μου, ότι οι Ιάπωνες ικέτευαν τους Αμερικανούς να παραδοθούν άνευ όρων ένα μήνα πριν τη ρίψη των ατομικών βομβών. Γιατί το έκαναν αυτό οι Αμερικάνοι; Για επιστημονικούς -στρατιωτικούς λόγους ή για να στείλουν και μηνύματα; Ποια ήταν αυτά τα μηνύματα και ποιοι οι παραλήπτες; Πώς θα ήταν ο κόσμος, εάν σήμερα είχαν ατομικές βόμβες μόνο οι ΗΠΑ; Γιατί δεν χρησιμοποιήθηκαν ξανά από τότε; Κάτω από ποιες συνθήκες είναι μια πιθανή χρησιμοποίηση στο μέλλον; Θα γίνει παγκόσμιος πόλεμος με χρήση ατομικών βομβών; Τι θα γίνει εάν σε έναν τέτοιο πόλεμο χρησιμοποιηθούν όλες οι ατομικές βόμβες που υπάρχουν; Γιατί συνεχίζουμε να κατασκευάζουμε πυρηνικά όπλα;

Οι απαντήσεις σε όλα αυτά τα ερωτήματα, και σε άλλα, αποτέλεσαν το περιεχόμενο ενός δοκιμίου με τίτλο ΔΥΤΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΤΟΜΙΚΗ ΒΟΜΒΑ. Κάποια στιγμή, σε κάνα δύο χρόνια, θα εκδοθεί. Τρία από τα κομβικά κεφάλαια του δοκιμίου πραγματεύονται το απλό βλήμα, την έκρηξη, το εκρηκτικό βλήμα και τη σχέση τους με τον άυλο και κοινωνικό πλούτο. Εάν δεν είχε επινοηθεί το απλό βλήμα, από κάποιο προγονικό είδος, δεν θα είχε κατασκευαστεί η ατομική βόμβα. Η επινόηση του βλήματος,του ακοντίου,  ήταν μια ριζική, μη αναστρέψιμη αλλαγή, ήταν μια επανάσταση, μία από τις πολλές που εκτυλίχθηκαν κατά την ανθρωπογένεση και επέφεραν την εμφάνιση του ανθρώπου του σοφού.  Το βλήμα ήρε κάποιες εγγενείς αδυναμίες: την έλλειψη επιθετικών-συλληπτηρίων οργάνων και την βραδύτητα του είδους που το επινόησε – κατά πάσα πιθανότητα, ο homo erectus, από τον οποίο προήλθε και ο άνθρωπος ο σοφός. Εμείς όμως επινοήσαμε την πρώτη μηχανή, τον πρώτο κινητήρα, ένα εργαλείο που παράγει ταχύτητα: το απλό τόξο. Το οποίο αύξησε και την ταχύτητα του βλήματος και το βεληνεκές του και την επαναληπτικότητά του, κατά συνέπεια, το κυνήγι έγινε πολύ πιο αποτελεσματικό, αν και υστερούσε ως προς την διαπερατότητα, την ισχύ της διείσδυσης. Όλες αυτές οι ιδιότητες επαυξήθηκαν με την επινόηση του σύνθετου τόξου –  περιγραφή του οποίου διαβάζουμε στην Ιλιάδα. Το βεληνεκές του ήταν 120 μέτρα ενώ στα εξήντα μέτρα διαπερνούσε το ανθρώπινο σώμα όπως η οδοντογλυφίδα τον μεζέ του τσίπουρου σε καφενείο. Μια παραλλαγή του σύνθετου τόξου ήταν η μεσαιωνική βαλλίστρα.

Continue reading

η διεξαγωγή του κοινωνικού πολέμου την εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

ΑΣ κάνουμε ένα νοητικό πείραμα –  δεν χρειάζονται πολλά εργαλεία και υλικά, φαντασία μόνο και τόλμη. Τα έχουμε.

Τις τρεις πρώτες εργάσιμες μέρες του Μαΐου του 2034 θα γίνει παγκόσμια απεργία, στην οποία θα συμμετέχει  η συντριπτική πλειονότητα του παγκόσμιου πληθυσμού, απεργία που συντονίστηκε από την διεθνή ομάδα LIFE OR DEAD εργαζομένων, καλλιτεχνών, λογοτεχνών, στοχαστών και πολιτικών μέσω των  μέσων κοινωνικής δικτύωσης, με αίτημα να κλείσει η παγκόσμια πολεμική και διαστημική βιομηχανία ώστε να σταματήσει η καταστροφή του κοινωνικού πλούτου που διαπράττουν αυτές οι δύο βιομηχανίες και  ο κοινωνικός πλούτος να διοχετευτεί στην επίλυση των πολλών και οξυμμένων παγκόσμιων προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε.  Στην ανακοίνωση για την κήρυξη της προειδοποιητικής  παγκόσμιας απεργίας η ομάδα LIFE OR DEAD τονίζει ότι το κλείσιμο αυτών των δύο βιομηχανιών θα επιφέρει και το κλείσιμο κι άλλων πολλών που σχετίζονται άμεσα με αυτές, κατά συνέπεια θα μειωθεί η παγκόσμια παραγωγή, άρα και η κατανάλωση πρώτων υλών και ενέργειας, με ευεργετικά αποτελέσματα για την κλιματική κρίση, θα αυξηθεί η ανεργία, άρα θα μειωθεί ο χρόνος εργασίας –  θα δημιουργηθούν δηλαδή οι προϋποθέσεις για την επίλυση των παγκόσμιων κοινωνικών προβλημάτων: κοινωνικός πλούτος και ελεύθερος χρόνος, αυτά μας λείπουν –  γνώση και διάθεση έχουμε. 

ΑΥΤΟ είναι το νοητικό πείραμα. Τώρα μπορείτε να γελάσετε. Κι εγώ μαζί σας. Διότι το νοητικό αυτό πείραμα είναι μια πρόταση για την διεξαγωγή του κοινωνικού πολέμου στην εποχή μας κι αυτό που προτείνεις δεν πρόκειται να γίνει στον αιώνα τον άπαντα, ξεπερνάει και την πιο τολμηρή φαντασία.  Για να γελάσετε ακόμα περισσότερο, θα το συνεχίσω το νοητικό πείραμα και θα σας διαβεβαιώσω ότι εκείνες τις τρεις πρώτες εργάσιμες μέρες του Μαΐου του 2034 δεν πήγε κανένας και καμία στη δουλειά –  η τριήμερη παγκόσμια γενική απεργία είχε απρόσμενη επιτυχία. Συγκλήθηκε αμέσως συνάντηση των πλουσιότερων και ισχυρότερων κρατών του πλανήτη για να εξετάσουν το απανπάντεχο αυτό γεγονός που τους κατέπληξε και τους ανησύχησε τα μάλα. Η ομάδα LIFE OR DEAD πρότεινε, και η πρότασή της υπερψηφίστηκε, η απουσία από την εργασία των τριών πρώτων εργάσιμων ημερών να γίνεται κάθε μήνα και μετά από ένα χρόνο το τριήμερο αυτό να γίνει εβδομάδα. “Θα περάσουμε στη πράξη και θα μείωσουμε τον χρόνο εργασίας μόνοι μας, δεν είμαστε ζητιάνοι, είμαστε οι δημιουργοί αυτού του κόσμου. Αν πολλά από τα παγκόσμια κοινωνικά προβλήματα δημιουργήθηκαν χωρίς να το θέλουμε, όπως η κλιματική κρίση, τώρα είμαστε σε θέση να κατανοήσουμε τι κάναμε και να επανορθώσουμε, να εξαλείψουμε την καταστροφή της φύσης και των κοινωνιών”. Η πρακτική αυτή της απουσίας από την εργασία επειδή είναι παγκόσμια ονομάστηκε OMNIPRESENT ABSENCE (ΠΑΝΤΑΧΟΥ ΑΠΟΥΣΙΑ).

Continue reading

Τεχνητή Νοημοσύνη: το προτελευταίο στάδιο της γένεσης του θεού

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα.

ΘΕΛΟΥΜΕ να γίνουμε Θεοί; Θέλουμε –  ίσως λίγοι και λίγες να μην θέλουν, δεν πειράζει, κανένας δεν είναι τέλειος. Μπορούμε όμως; Όχι, δεν μπορούμε, λογικά σκεπτόμενοι. Διότι ο Θεός είναι ένας, άρα μόνο ένας άνθρωπος μπορεί να γίνει Θεός, και μόνο τότε θα πεθάνει ο Θεός. Μέχρι τότε θα υπάρχει και θα τον λατρεύουμε, θα θέλουμε δηλαδή να γίνουμε Θεοί. Είναι δυνατόν όμως 8, 3 δισεκατομμύρια άνθρωποι να γίνουν Θεοί; Είναι αντίφαση εν τοις όροις, δεν γίνεται. Μπορούμε όμως να γίνουμε θεοί! Ποια είναι η διαφορά μεταξύ των αρχαιοελληνικών θεών και του ιουδαϊκού Θεού; Ποιος είναι πιο ισχυρός, ο Θεός ή οι θεοί;

ΟΙ θεοί είναι άνθρωποι, αθάνατοι άνθρωποι: τρώνε, πίνουν, τραγουδάνε και γλεντάνε, γαμάνε, πολεμούν, τραυματίζονται και πονάνε, οργίζονται και βρίζουν, απειλούν, δέρνουν τις γυναίκες τους και γελούν με πειράγματα σε βάρος του ΑΜΕΑ θεού Ηφαίστου. Ο Θεός δεν είναι άνθρωπος, αν και πολλές φορές συμπεριφέρεται ως άνθρωπος και οργίζεται, εξοντώνει τους ανθρώπους, τους εκδικείται, τους τιιμωρεί, καίει πόλεις και τους κατοίκους των. Οι θεοί δεν μπορούν να μην τρώνε και να μην πίνουν, να μην νυστάζουν και να μην κοιμούνται – ο  Θεός ούτε πίνει ούτε τρώει ούτε ροχαλίζει ούτε μαμάει. Οι θεοί δεν μπορούν να εξαλείψουν τα όρια που βάζει η φύση, δεν έχουν καταργήσει κάθε σχέση με τη φύση, όπως κάνει ο Θεός. Αυτός είναι ο λόγος που, λογικά σκεπτόμενοι, μπορούμε να γίνουμε θεοί αλλά όχι Θεοί. Μόνο ένας μπορεί να πάψει να είναι άνθρωπος και να γίνει Θεός.

Continue reading

τα δυτικά κράτη περιμένουν αναζωπύρωση του κοινωνικού πολέμου και προετοιμάζονται

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Η μελέτη της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής ιστορίας του δυτικού πολιτισμού, από το 700 π. Χ. μέχρι σήμερα, μας παρωθεί να υποστηρίξουμε ότι κατά τη διάρκεια των μεταβατικών εποχών, των εποχών αποδιοργάνωσης, απορρύθμισης, αποσύνθεσης και, κατά συνέπεια,  μετασχηματισμού του τρόπου παραγωγής, της κοινωνικής δομής, της πολιτικής συγκρότησης, αναζωπυρώνεται ο κοινωνικός πόλεμος.  Ο οποίος υπνώττει, βρίσκεται σε κατάσταση αδράνειας, σιγοκαίει και καταλαγιάζει σε εποχές αποτελεσματικής επιβολής της κυριαρχίας της πλούσιας και ισχυρής άρχουσας τάξης –  δουλοκτήτες, φεουδάρχες, καπιταλιστές. Δύο είναι οι μέθοδοι της επιβολής και διαιώνισης, αναπαραγωγής της κυριαρχίας, δηλαδή, κατ΄αρχάς,  της αρπαγής ενός μεγάλου μέρους του συλλογικά παραγόμενου υλικού κοινωνικού πλούτου από μια μειονότητα που λίγες φορές ξεπέρασε το 5%: η ανηλεής βία και οι παραχωρήσεις (περισσότερος κοινωνικός πλούτος στους υποτελείς παραγωγής, συμμετοχή στη διανομή της πολεμικής λείας, ελευθερίες και δικαιώματα), με τον συνδυασμό τους να μη είναι σπάνιος. Αν συγκρίνουμε τη Σπάρτη και τη Ρώμη με την Αθήνα της κλασικής εποχής και την  φεουδαρχική μεσαιωνική Γαλλία θα δούμε σαφείς διαφορές. Με αυτόν τον συνδυασμό ανηλεούς βίας και παραχωρήσεων αναπαράγεται και η καπιταλιστική κυριαρχία –  φασισμός και ναζισμός από τη μία, κοινοβουλευτική δημοκρατία και κράτος δικαίου και πρόνοιας από την άλλη.

Continue reading

Αφροδίτη (μυθιστόρημα σε συνέχειες)

«Έλα!»

Αυτό έλεγε μόνο. Εάν έπαιρνε βράδυ, με ήθελε το πρωί για καφέ. Από Βύρωνα να πας Κηφισιά είναι μεγάλη μανούρα. Λεωφορείο μέχρι τον Ευαγγελισμό, μετρό μέχρι Μοναστηράκι, άλλη μισή ώρα, και, μέχρι Κηφισιά κι ένα τεταρτάκι περπάτημα. Πας κι έρχεσαι και γυρίζεις πτώμα, λες κι έχεις χτυπήσει οχτάωρο οικοδομή, μπετά. Καταπονούνται μάτια, αφτιά, μύτη και πνεύμονες, καταπονείται ο εγκέφαλος κι όλο το νευρικό σύστημα, δεν μπορείς να πάρεις τα πόδια σου από την κούραση χωρίς να έχεις κάνει τίποτα! Τίποτα! Καλά λέγανε κάποτε, γέμισε η Κόλαση, τώρα στέλνουν και στην Αθήνα.  Εάν έπαιρνε πρωί, θα πήγαινα για τσίπουρο, μεσημεράκι. Δεν έπινε, μαζί μου μόνο κατέβαζε μερικά σφηνάκια –  μερικά! Μόλις άνοιγε για τα καλά ο νεροχύτης μας, σταματούσαμε μόνο όταν το τσίπουρο άρχιζε να τρέχει από τα αυτιά μας.  Ήξερε πόσο πολύ μ’ αρέσει να πίνω τσίπουρο με γυναίκα, πεθαίνω,  και ήθελε να με βλέπει χαρούμενο, χαιρόταν που χαιρόμουνα. Χαιρόταν που χαιρόμουνα, ναι, συμβαίνει κι αυτό καμιά φορά. Τέτοιο πλάσμα ήταν η Αφροδίτη. Για να το πω πιο απλά: η Αφροδίτη δεν ήταν σκατόψυχη. Ήξερε ότι κι εγώ χαίρομαι όταν χαίρεται ο άλλος κι αυτός ήταν ένας από τους λόγους, τους πολλούς, που ήμουν ο μοναδικός της φίλος, ο μόνος άνθρωπος που έμπαινε στο σπίτι της.  Κανένας άλλος, καμία άλλη. Εάν έπαιρνε μεσημέρι, πήγαινα βράδυ κι έφευγα πρωί, αφού όλη τη νύχτα μου ρούφαγε όλο το σπέρμα που είχε αποθηκεύσει το κορμί μου και όσο παραγόταν εκείνες τις ώρες. Και παράγει πολύ το άτιμο! Πάρα πολύ! Την πρώτη φορά, πριν πολλά χρόνια, όταν ήμουν νέος, είχε εκστασιαστεί. «Νεροπότηρο γεμίζεις!», είπε μόλις κατάπιε το περιεχόμενο και σχολίασε χαμογελώντας: «Θα πάθω δυσπεψία, είναι βαρύ».

Έλεγε «Έλα!» και το έκλεινε αμέσως. Κι έπρεπε να τη πάρω εγώ στο καπάκι για να της πω ότι δεν είμαι Αθήνα αλλά το κατάλαβαινε από το τηλεφώνημα, πέταγε ένα περιποιημένο «γαμιέσαι» και το έκλεινε. Και λέω περιποιημένο γιατί το έλεγε με τόση αγάπη! Θα μου πεις, όταν κατηγοράμε τον άλλον, αγάπη ζητάμε αλλά δεν το ξέρουμε, ούτε ο ένας ούτε η άλλη. Κι όσο πιο συχνά το κάνουμε, τόσο πιο πολλή αγάπη μας λείπει και ζητάμε. Δεν κατηγορώ αυτούς που κατηγορούν, τους ζητιάνους της αγάπης, τους κατανοώ.  Τι θέλει ο άνθρωπος, ρε Αφροδίτη; της έλεγα. Φαΐ, νερό κι αγάπη, αναγνώριση, να ακούσει μια καλή κουβέντα αλλά οι άνθρωποι, ρε Αφροδίτη, μια καλή κουβέντα δεν μπορούν να πουν. Θα γίνεις ανώτερός τους, άμα την πουν. Άμα σε προσβάλουν και σε ταπεινώσουν, θα γίνεις κατώτερός τους και τότε νιώθουν καλά. Ή ψάχνουν να βρουν κάποιον που να είναι σε χειρότερη κατάσταση από αυτούς. Με αυτόν θα κάνει παρέα.

Και τώρα, τώρα δεν θα ξανακούσω αυτό το «Έλα!» Είμαι όμως πολύ τυχερός γιατί τη μέρα που δολοφονήθηκε ήμουν στο Βερολίνο. Μόνο εγώ έμπαινα στο σπίτι της και, καταλαβαίνετε, εάν ήμουνα Αθήνα οι μπάτσοι θα με ξέσχιζαν, έως ότου βρισκόταν οι

Continue reading

ζούμε το τέλος του δυτικού πολιτισμού

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

ΣΠΕΥΔΩ ευθύς αμέσως να άρω τη μομφή που θα εκφραστεί ότι λέω μεγάλα λόγια: ένας πολιτισμός τελειώνει, θα δούμε τι σημαίνει αυτό, όταν βρίσκεται σε αδιέξοδο και, κατά συνέπεια,  όταν αντιμετωπίζει ένα ζωτικής σημασίας δίλημμα που αναπόφευκτα προκύπτει από το αδιέξοδο. Το αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται ο δυτικός πολιτισμός είναι η πλήρης, ολοσχερής αδυναμία να αντιμετωπίσει, να επιλύσει τα πολλά και οξυμμένα κοινωνικά, με την ευρεία έννοια,  προβλήματα που έχουν προκύψει εδώ και διακόσια πενήντα (250) χρόνια – από τις πρώτες μέρες του βιομηχανικού καπιταλσμού (1770) μέχρι σήμερα. Μπορεί να επιλύσει το μεγα-πρόβλημα της αποδιοργάνωσης του κλίματος; Δεν μπορεί. Και όχι μόνο δεν μπορεί αλλά δεν πρέπει να επιλυθεί. Ένα από αυτά που πρέπει να γίνουν για να μετριαστεί, όχι να επιλυθεί, το πρόβλημα, να περιοριστούν οι συνέπειες, είναι να μειώσουμε δραστικά τις μεταφορές και τις μετακινήσεις ώστε να περιορίσουμε δραστικά την κατανάλωση των ορυκτών καυσίμων. Αυτό είναι αδύνατο: κάθε χρόνο αυξάνουμε την κατανάλωση των ορυκτών καυσίμων διότι αυξάνονται οι μεταφορές και οι μετακινήσεις. Κατά συνέπεια, πάμε από το κακό στο χειρότερο. Το δίλημμα είναι σαφές: εάν επιλύσουμε τα προβλήματα, ο δυτικός πολιτισμός και ο καπιταλισμός θα αντιμετωπίσει υπαρξιακά προβλήματα, θα μετασχηματιστούν, θα πάψουν να είναι αυτό που είναι –  αυτό όμως είναι ανεπιθύμητο: τα πολλά και οξυμμένα προβλήματα δεν πρέπει να επιλυθούν. . . Εάν δεν επιλυθούν, οδεύουμε ολοταχώς προς τον όλεθρο. Τι θα κάνουμε, θα τα επιλύσουμε τα προβλήματα ή όχι; 

Continue reading